Biblioteka Wspomnień

  • Zostań dziennikarzem historii!

    Chcesz spędzić aktywnie studia? Szukasz wyzwań? A może po prostu chcesz zrobić coś ciekawego, spotkać fascynujących ludzi, nauczyć się czegoś nowego?
    Na co czekasz?
    Historia mówiona to interdyscyplinarna metoda zbierania relacji świadków historii. Dzięki niej możesz dotknąć historii na żywo, spędzić ciekawie wolny czas i nabyć praktycznych umiejętności, które ciężko będzie ci posiąść, realizując standardowy program studiów. Nauczymy cię jak pytać, słuchać, sporządzać nagrania, a także jak je później wykorzystywać. Wspólnie zapełnijmy półki! Wszelkie pytania prosimy kierować na adres e-mail: bibliotekawspomnien@gmail.com.

  • O nas

    Historia Mówiona to nic innego jak niezwykły rodzaj spotkania teraźniejszości z przeszłością. Okazja do spotkania autentycznych świadków-bohaterów historii, którą my znamy tylko z podręczników. Historia Mówiona to interdyscyplinarna metoda gromadzenia relacji. Jest uznaną metodą badawczą dzięki której możemy spojrzeć na historię w tradycyjny sposób, poznać inne strony danej sytuacji.

    Szczególne zainteresowanie polskich humanistów zajmujących się historią mówioną wywołało potrzebę do stworzenia ram formalnych ku rozwijającej się nowej dyscyplinie.

    W 2009 r. powstało w Krakowie Polskie Towarzystwo Historii Mówionej, które zgromadziło historyków i badaczy z całej Polski, którzy w sposób profesjonalny zaangażowali się w historę mówioną. Towarzystwo stało się reprezentantem polskich ośrodków na arenie międzynarodowej, do których należą m.in. Brama Grodzka – Teatr NN z Lublina. Wśród reprezentantów historii mówionej nie brakuje ogromnej reprezentacji polskich uczelni, reprezentowanych przez pracowników naukowych, doktorantów, członków stowarzyszeń czy kół naukowych.

    Wśród uczelni tych nie może zabraknąć Uniwersytetu Marii Curie- Skłodowskiej. W ubiegłym roku grupa młodych badaczy dziejów najnowszych podjęła decyzję o realizacji projektu naukowego pod nazwą „Biblioteka Wspomnień”. Idea szybko zyskała uznanie władz Wydziału Humanistycznego, dziekana Prof. Roberta Litwińskiego, który zapewnił o swoim wsparciu dla nowego projektu, zarówno w zakresie merytorycznym i organizacyjnym.

    Niektórzy mogą się zastanawiać po co nam historia mówiona?

    Odpowiedź jest prosta. Dla nas młodych ludzi i dla naszego opiekuna dr Janusza Kłapcia „Biblioteka Wspomnień” prócz walorów naukowych, kontaktów z wieloma środowiskami kombatanckimi Lublina i Lubelszczyzny, to również niezwykła lekcja historii. Jesteśmy przekonani o sensie krzewienia wśród społeczeństwa ideii historii mówionej, a co za tym idzie historii najnowszej w zakresie ogólnokrajowym ale przede wszystkim lokalnym.

    Studenci Instytutu Historii wyrazili swoje zainteresowanie i chęć zaangażowania się w projekt. Po odbyciu specjalistycznego szkolenia, zadeklarowali aktywny udział w fachowym zbieraniu, porządkowaniu i archiwizowaniu relacji. Głównym i zarazem dalekosiężnym celem „Biblioteki Wspomnień” jest stworzenie w oparciu o pozyskane relacje elektronicznej bazy danych, która wykorzystywana byłaby w badaniach nie tylko przez pracowników Instytutu, ale również przez studentów przygotowujących swoje prace dyplomowe. Naszym celem jest zaangażowanie w projekt pracowników i studentów z całego Wydziału Humanistycznego bowiem multidyscyplinarne , badania nad historią mówioną nie ograniczają się tylko i wyłącznie do historyków i studentów historii. Między innymi także folkloryści, antropolodzy, socjolodzy, dziennikarze, lingwiści, psycholodzy wykorzystują formy wywiadu w swych badaniach.

    Uczelnia nawiązuje także współprace z innymi placówkami i instytucjami, które dysponują większym doświadczeniem w powyższej dziedzinie. Współpracujemy m.in. z Fundacją Polsko-Niemieckie pojednanie czy Brama Grodzka-Teatr NN.

    Idealnym podsumowaniem motywu powstania „Biblioteki Wspomnień” są słowa Zofii Naukowskiej : „Wielką zdobyczą na drodze walki z prawem przemijania wydaje mi się utrwalenie żywego głosu ludzkiego na taśmie. Przekazywanie go przyszłości nie w symbolu litery, ale w brzmieniu, w drganiu strun głosowych, w uśmiechu i westchnieniu, i w śpiewie”.

    Karolina Sternik